Thuis in hun vacht

Dieren doen niet alsof. Ze zijn gewoon zichzelf. Misschien is dat waarom ik ze zo graag fotografeer.

Gimli bij het raam, dromend naar buiten. Sarulf die rustig naar me toe wandelt, vol vertrouwen. En die kleine blik recht in de lens, speels en ondeugend tegelijk. Elk dier heeft zijn eigen verhaal.

Ik probeer niets te forceren. Ik wacht. Ik observeer. En dan druk ik af op het moment dat ze me vergeten.

Dat is wanneer je karakter ziet. Niet het dier als “huisdier”, maar als persoonlijkheid.

‍

‍