Tussen zand en schemerlicht

Er zijn van die momenten waarop kinderen even stoppen met rennen. Geen lawaai, geen spel, alleen kijken. Alsof ze de wereld voor het eerst zien. Dat zijn de momenten waar ik op wacht.

Ik fotografeer kinderen niet om poses te maken, maar om hun eigen ritme te volgen. Buiten in het zachte avondlicht, of binnen op de bank met een favoriete knuffel dicht tegen zich aan. Het zijn die kleine stukjes rust die alles vertragen.

Hun blikken zijn eerlijk. Ongefilterd. Geen maskers, geen verwachtingen. Alleen nieuwsgierigheid en vertrouwen. Alsof ik heel even in hun veilige wereld mag meekijken.

Voor mij zijn dit geen portretten. Het zijn herinneringen. Kleine stukjes tijd die ik even mocht vasthouden, voordat ze weer verder groeien.

‍